Na het verkennen van het fietsparcours gisteren was het vandaag tijd voor het zwemparcours. Maar dat was nog niet zo makkelijk…..
Het zwemmen vindt plaats in de Langener Waldsee. Dit is een meertje onstaan door onder andere zandafgraving. Schijnt vrij populair te zijn bij de locals, die bij mooi weer met z´n allen daar gaan vertoeven.
Dan ga ik ervan uit dat het ook makkelijk te vinden is. Dat is het ook,maar daar kwam ik later pas achter.
Op bovenstaande website had ik een straatnaam opgeduikeld. Simpel zat zou je zeggen. Maar Mr. TomTom gaf niet thuis toen ik na het ontbijt in de auto stapte. Dus Jacob denkt; ” Langener Waldsee, dat moet bij Langen zijn” en ik voer stadscentrum Langen in.
Zie je de bordjes vanzelf wel. Toch?
Nee dus. Langen Nord, Sud, Ost und West geen bordjes. Uiteindelijk een bordje zwembad. Niet het goede natuurlijk, maar de plaatselijke kassajuffrouw (” Bent u Russisch?” ) vertelde dat ik naar Walddorf moest. Ah. Toen we samen hadden uitgevogeld welke van de 8 Walddorffen in de TomTom het moest zijn was ik weer onderweg. Want in Walddorf zijn wel bordjes, verzekerde ze me.
Niet dus. Walddorf Nord, Sud, Ost und West en toen was ik er wel klaar mee. Plots loopt er een man hard voorbij aan de overkant van de straat. Kale kop, gebruind, felkleurige schoenen, een beetje een raar loopje en IM-logo’s levensgroot op zijn lijf; dat kan niet missen; Triatleet!
Jacob maakt een 360 waar de Duke Boys jaloers van zouden worden. Gestopt en de Zuid-Amerikaanse meneer wist me in de goede richting te wijzen. Christ.
Jacob weer onderweg. Aangekomen waar het ongeveer moet zijn draai ik een parkeerplek op. Een parkeerwachter meneer komt naar me toe. Wat ik kom doen? ” Zwemmen, als dat kan?” . Dat kon, maar dat kostte geld. En het parkeren ook. Of hier de Ironman was kon hij me niets over vertellen. Of dit de enige ingang van de Waldsee was. Meneer raakt geirriteerd en wordt zelfs bozig. Weet hij allemaal niets vanaf. Snauwt me zelfs af. Dan vertelt hij me dat dit de Walddorfer See is. En als ik vraag of hij me de goede kant op kan wijzen wordt hij nog geirriteerder en hoor ik hem een lang verhaal houden. Enige wat ik eruit op kan maken is dat hij me niets kan vertellen vanwege concurrentie etc.
Wat een idioot. Ik maak me uit de voeten en een afslag later is daar inderdaad het bord ” Langener Waldsee” . Eindelijk verlost.
Niet dus. De regen giet uit de lucht wanneer ik de oprit oprij. Het bad deelt deze oprit met het werkverkeer dat af- en aan rijdt om zand en grind etcetera te vervoeren. Bij de ingang van het bedrijf staat een bordje met linksaf Waldsee, maar daar staan ook 2 omvangrijke Dutsers.
Die houden me aan. ” Of ik kwam zwemmen?”. Ja! Nou dat kon, maar ik kon er niet parkeren. Ik mocht de auto laten verdwijnen en heenlopen. Waar die auto heen moest? Niet hun probleem!
De oprit die ik was opgereden er naartoe was bezaaid met niet parkeren borden. De doorgaande weg is aan weerszijden afgesloten met vangrails. Zucht.
Ik rijd maar verder en een paar honderd meter later is een prive-weg ingang het bos in. Ik zie andere auto’s staan en glib ook naarbinnen. Daar ontmoet ik Bart Colpaert, een Belgisch atleet (en een goede ook) die ik had opgeschreven voor de winst in mijn AG.
We wachten even op zijn vader, die ons vergezelt bij het loopje van 1,5km naar de ingang, waarna we het parcours voorzwemmen. Bart is een snelle zwemmer met 47/48 minuten op het oog, en hij zwemt ruim voor me uit. Ik heb niet goed gedronken, voel me stroef en besluit niet te forceren. Lekker ontspannen doorploegen.
Uiteindelijk ben ik 2 uur later dan geplant weer op het hotel en kleed me snel om. Lekker eten met Suus bij een thai.
Racebag opgehaald, geshopt en heerlijk gegeten bij de italiaan. Meteen gereserveerd voor zaterdag. Plan ahead
Nu tijd voor oogjes dicht. Oant moarn!
Actie! In de taxi. Lange tijd was het weer stil op het PDB-domein. Druk met andere zaken, andere dingen aan het hoofd.
Maar nu zit ik in Frankfurt, dagen voor het grote doel van dit jaar; kwalificatie Ironman Hawaii. Dat betekent dat ik de handjes weer even vrij heb, en de komende dagen mijn best zal doen om de achterstand (vanaf triathlon Nieuwkoop -oef- ) bij te werken én wellicht nog iets te schrijven over de voorbereidingen op de wedstrijd.
Maar nu eerst *drumroll*; Klazienaveen.
Legendarisch in naam stond deze wedstrijd dit jaar op het programma omdat het zo mooi een week voor Frankfurt geprogrammeerd staat. Zo ergens in @hjdol land zijn de mensen enthousiast over sport en in dit geval triathlon. Een behoorlijk aantal mensen was op de been om te komen kijken en ook het deelnemersveld was omvangrijk.
De start was om 13.00, dus lekker laat de veren uit. Na ontvangst van mok en startparafenalia kon de warming-up beginnen. Het zwemmen vind plaats in de plaatselijke vaart, wat zorgt voor de nodige veen-zwarte-gezichten, tot ver na de finish.
Na wat aanmoedigende woorden van oud-trainert Rory-Bob (“wat doe jij hier eigenlijk?) spring ik kort te water waarna iedereen er weer uit wordt gehesen. De organisatie wil iedereen tellen, dus moeten de lemmingen er 1 voor 1 in. Ok.
Ik start helemaal op rechts, op aanwijzing van het verslag van Bert Flier van vorig jaar. Ja, je kan aan de kant redelijk goed staan. En ja, dat betekent dat je met een mooi sprongetje aan je zwemonderdeel kan beginnen. Als de vorm goed is kan ik goed doortrekken en zit er “sjeu” aan. Dat zat goed. 1 man ging er rap vandoor, ik mocht me na 300 meter als 2e door het water boeggolven.|
Aangezien ik niet superhard aan het doortrekken was, is dat een goed teken. Toch normaliter mijn minste onderdeel.
De man voor ons (Tom Havekes) ligt een minuutje voor bij het keerpunt en maakt daar ruim 2 van na de 1500. Ik zie op het zelfde keerpunt dat er in ieder geval 2 man in mijn benen liggen. Dus dring ik 1 de kop op. Tempo is goed en na een minuut of 21 komen we het water uit. Tevreden!
Hop de fiets op, maar dat loopt in het begin niet zo soepel. Net als er iets meer ritme komt (JR Heerssema is nog in de buurt) moeten we over het miniscule stukje kasseien op het parcours en jawel; in ronde 1 van 3 verlies ik mijn enige bidon. Damn.
Het is warmpjes, dus dat is verre van ideaal. Ik besluit om maar gewoon hard door trekken en mijn reserve gelletje naar binnen te werken onder het mom van “SIS-GO-gelletjes zijn isotoon dus dat is ook vocht” (schaamteloos, ik weet het).
Op stukken wind opzij en tegen weet ik JR te lossen en ondanks een erg droog bekkie kom ik ruim een minuut voor hem in het parc ferme.
Rennen. Weinig gelopen in de afgelopen week vanwege een opspelende tractus. Wel intervallen op de crosstrainer en die zware benen bleven lang hangen. Gelukkig had ik een opdracht; niet alles uit de kast met het lopen. Dus ik ga met een ontspannen ingespannen tempo voort en krijg een top-fietser mee. Hij voorziet me zelfs van een slok water. Ik tik bij de verzorgingspost de nodige bekertjes naar binnen om de vochtbalans te herstellen. Dat gaat niet werken natuurlijk dus na een lange 10 (niet zo kort als vorig jaar in ieder geval) kom ik kapotter dan nodig (valt nog mee) over de finish. Ben nog iets uitgelopen zelfs.
De speaker meent dat ik nog een ronde moet (“dat denk ik niet”) maar corrigeert en feliciteert snel. Ik mompel onhoorbaar mijn analyse in de microfoon en daarna is het op zoek naar herstel; douche, drinken, choco. Gouwe combi. Beetje misselijk wordt ik er zelfs van, maar de mooie wedstrijd en dito ervaring maakt dat al snel goed. In de auto bestuurd door super-support crew Suzanne, die in full “take-care-off” modus staat vliegen we terug naar Groningen.
Op naar Frankfurt!
Uitslag:
01. Jacob Veenstra, Groningen, 2.06.01
02. Jan Roelf Heerssema, Enschede, 2.07.53
03. Tom Havekes, Gennep, 2.08.50
Erbij horen en toch niet. Elk mens wil ergens bij horen. Zelfs mensen die zichzelf doelbewust buiten de maatschappij of andere groep plaatsen vinden vaak toch een paar gelijkgezinden. Elke hobby-internetter met een nieuwschierige inborst is wel eens op zo’n plek terechtgekomen waar dit plaatsvindt. Maar ik dwaal af.
De Bata was weer in het land. 25 etappes van Nijmegen naar Enschede, door weer, wind, nacht, ontij en wellicht nog gevaarlijker; Duitsland. Rennen voor je leven (voor de teams die voor het “echie” meedoen) of rennen om bij het bier te komen (de overweldigende meerderheid). Maar altijd uitmondend in een geweldig feest op de UT-campus voor alle betrokkenen, in een sfeer die doet denken aan een festival.
Maar waarom “erbij horen”. Nu dat zit zo; afgelopen jaren mocht ik meelopen met het Rug/Hanze team, het Groningse topteam dat meedoet voor de prijzen in de prestigieuze Universiteitscompetitie. 2 keer mocht ik een bijdrage leveren aan de winst (2008 & 2009). 1x (2010) ging de hoofdprijs pijnlijk net aan onze neus voorbij.
Dit jaar was er veel vernieuwing in het team. Nieuwe teamleiders Marieke en Ben ( ook wel Batafuhrers) maar ook vele nieuwe lopers, die door superduo MarieBen op alle plekken werden gescout.
Dat was nodig om dat er nogal wat Bata-toppers niet meer beschikbaar waren vanwege uiteenlopende redenen. Nu zou ik mijzelf allesbehalve als toploper omschrijven, maar ook ik mocht niet meer meedoen.
Waarom niet vraag je? Simpel. Ik ben afgestudeerd (in Groningen) voor de Bata van 2010 en dus mag ik niet meer meedoen. Tenminste niet voor het Groninger Universiteitsteam.
Maar wel voor mijn triathlonclubje Tritanium. Die dit jaar weer helemaal op eigen benen een team afvaardigde. Andere jaren was er een combi met de studenten atletiekverein Vitalis. En ik mocht de herstart ’s ochtendsvroeg lopen. 1 van de langere en zwaardere etappes van in totaal 10km.
Geen probleem natuurlijk. Maar hoe zit het nou met het “erbij horen” hoor ik je denken. Ik had al snel na de Bata van vorig jaar aangegeven dat ik toch graag een bijdrage wilde leveren aan het Uni-team. Bijvoorbeeld door als chauffeur te fungeren. En toen een week voor de Bata de “kogel-door-de-kerk”-vraag kwam of ik het nachtblok wilde rijden zei ik natuurlijk “Ja”.
En dus stond ik zaterdagavond na heel veel spanning (de organisatie kon het technisch niet bolwerken waardoor de uitslag pas bij de prijsuitreiking bekend was) hossend op een falend podium in een rood Rug/Hanze trainingsjack de overwinningsmedaille in ontvangst te nemen. Zonder een meter gelopen te hebben.
Een mooie onverwachte overwinning! Mijn felicitaties aan de lopers, die het mooi gefixt hebbem. Het was een eer om jullie te mogen rijden en van dichtbij de spanning en ontlading van het lopen te zien, de hekele momenten als het routetechnisch niet goed gaat mee te maken en toch nog een klein beetje onderdeel van het team te zijn.
En met mij? Ik liep na 24 uur de oogjes open met benen als platte cola een 36.36, waar ik redelijk tevreden over ben. Uitgerust moet er een flinke 35er inzetten en dat is voor mij LD benen heel mooi.
Uiteindelijk werden we 7e in het Algemeen Klassement. Ook een geweldige topprestatie! 2 plaatsen beter dan vorig jaar.
Ik sliep pas zaterdagnacht 6,5 uurtjes en reed vroeg opzondag al op Buitenpost aan om Mem gedag te zetten. Ik durfde oprecht niet in mijn ligstuur te gaan liggen, omdat ik bang was in slaap te vallen onder het rijden!
Nu een week later ben ik nog steeds niet hersteld. Of het nachtje overslaan het is, de rit van uiteindelijk 7uur (inc baconburger in Pesse) of een virusje, ik weet het niet. Maar de powerrr van de afgelopen weken is weg. Op de tandjez bijten dus morgen bij de UTT. Meer volgt!
Een double feature vandaag. Een mooie zoals je die normaal gesproken alleen ziet op een zondagmiddag in een onafhankelijke bioscoop waar de popcorn net niet supervers meer is. Maar de films zijn goed en het gezelschap beter.
Zaterdag 9 april was weer de aftrap van het wedstrijdseizoen. In Ter Idzard was het deze keer eens niet koud en winderig. Het was warm en winderig. In de zon konden meer dan 100 deelnemers zich weer in het feestgedruis storten.
Ik deze keer in het Rasmussen-zwart. Er zitten wat veranderingen aan te komen in de sponsors die mij steunen en helaas was mijn hypermoderne triathlonpak via CycleTrend nog niet binnen. Dus ik startte in een volledig zwart duathlonpak die CycleTrend ook verkoopt. Samenvatting: zit lekker, goede stof, prettige zeem maar stoort niet bij het lopen. Zeker een aanrader als je een duathlonpak nodig hebt. Te koop bij uw plaatselijke CycleTrend. Einde plug.
Aan de start een mooi handje vol goede atleten zoals Rene Poppe, Menno Iedema, Merijn Schuurman, Carel Opten (een goede hardloper)Ben van Oeveren en Michael Krijnen. Na een iets verlate start gaan we los. Al snel is duidelijk dat Rene’s loopniveau ver boven die van iedereen uitsteekt. Alleen Ben en John Nagelhout konden nog op gepaste afstand volgen, ik liep (naar volle tevredenheid) in een groepje met Menno en Carel Opten.
Een snelle wissel bracht me op mijn eerste meters op de Cervelo. Dat was niet verstandig, volgende keer wat meer meters op de wedstrijdfiets voor de eerste wedstrijd van het seizoen! Het fietsen ging redelijk maar ook niet meer dan dat. Iedereen werd bijgehaald op Rene Poppe na, maar ik werd ruimschoots op een hoop gefietst door Merijn Schuurman.
Tijdens de 2e run van 6km veranderde er niets meer en bleven de afstanden gelijk en zo kwam ik op ongeveer 2 minuten van Rene en 1 minuut van Merijn binnen. Een 3e plaats!
Dank aan de organisatie van de duathlon en Samme Steenstra voor de foto’s. Dank aan de organisatie voor wederom een leuke wedstrijd. Dank voor het jurycorps voor het zo goed inleven in de atleet en het niet dogmatisch vasthouden aan belangrijke regels als niet meer je fiets uit het parc ferme halen om in te rijden 45 minuten voor de start. Oh. wacht.
Weekje later was het weer feest!
Dit keer was de Runnersworld Tritanium Zwemloop in ons eigen Willem Alexander Sportcentrum. Vorig jaar er opgelegd door een stel junioren, dit jaar meer van hetzelfde….
Nog redelijk kapot van de ronde van Drenthe die zaterdag had gereden samen met Mark Oude Bennink dribbelde ik einde van de ochtend richting Zernike. De benen waren wat moe, maar ik had er zeker zin. Geen druk, maar een funrun.
Ik mocht starten in de baan van de snelste starters. Ik kon de benen van Marwin Iedema (zoon van Menno die ik een week eerder nog voorbleef) slechts 150 meter houden. Daarna was het hard over. Nog wel een PR op de 400m (5.12) maar een matige 500 (6.38) zette me al op een 35 seconden achterstand. Als het lopen dan ook niet erg hard wil, word je 3e. Want Bert van Veen dendert er nog eens hard overheen en pakt ook Marwin nog in de slotmeters. Ik kom als 3e over de streep in een 5km van 18.45 incl wissel en aanloopstuk.
Een kleine vooruitblik op het komende seizoen. Want dat staat alweer op stel en sprong! De winternevel is weer afgeschud, het harde trainen is weer begonnnen!
2011 is een jaar in het teken van slechts 1 ding: kwalificatie Ironman Hawaii. Daarvoor moet (bijna) alles wijken. Naast een meer dan full-time baan blijft er ook vrij weinig over. De studie staat on hold en de training is in volle gang. Net echt dus. De datum dat het moet gebeuren: 24 juli; Ironman Germany in Frankfurt. Tevens EK.
In het najaar waren er wat rugproblemen. Een steeds terugkerend item, dat ik redelijk achter me heb gelaten. Afgelopen 6 weken zijn de trainingen weer zoals een brave triathleet dat graag heeft. Veel en op de juiste intensiteit. Want wat elke lange-afstandtriathleet weet sis ook op mij van toepassing; het is balanceren over een heel dun koord.
Komend weekend is de traditionele ouverture weer: Run-Bike-Run Ter Idzard. De beentjes strekken zonder al teveel verwachtingen. Een lekkere training waarbij ik na een paar kilometer ongetwijfeld weer af ga vragen wat ik in atheus naam aan het doen ben. Duathlon; blegh!!
Maar we doen het toch maar weer mooi. Elk jaar. Altijd gezellig om iedereen weer te zien en Frieser dan het kleine Ter Idzard zal het ook niet gauw worden.
De week daarna gaan wéér los. Zaterdag staat de tourversie van de Ronde van Drenthe op het program, inclusief VAM-berg en zondag wordt er gezwemt en gelopen bij de Runnersworld Zwemloop.
Alle genoemde wedstrijden zijn erg leuk ÉN hebben nog ruimte voor inschrijvingen, dus schroom niet en hop inschrijven maar. Ies mooi. Dus.
De rest van het programma staat op mijn Agenda pagina. Maar ik zal er zeker nog op terugkomen in mijn verslagen van de komende wedstrijden.
Alle meelezers van mijn website wil ik een prachtig 2011 toewensen!
Moge het een sportief en succesvol jaar zijn. Maar vergeet niet ervan te genieten.
Als uitsmijter een clip van Carl Sagan, waarmee de titel van deze website ook extra wordt duidelijk gemaakt;
Nog een nagekomen foto van mijn wedstrijd in Almere, en wel een hele mooie;
PANG!!
Met dank aan Ed van Pelt van Actieshots.nl. Daarnaast ook nog een bijzondere groot bedankje aan het adres van Bauke Wagenmakers van wagenmakers.nl welke een groot aantal van de foto’s van mijn originele post heeft verzorgd. Ga snel eens kijken op zijn website en zijn mooie foto’s!
De afgelopen dagen zat ik op een megawolk. Of zoals Dirk, looptrainer van Tritanium en Vitalis tegen me zei toen ik hem toevallig op de fiets sprak; ” Zwaar in de benen, licht in het hoofd” .
En dat klopt precies. Een droom die ik nooit had kunnen dromen. Lichtelijk hoogdravend, dat dan weer wel, maar voor iemand die een hoop investeert in een hobby (wat dat is het toch?) en leeft als een semi-topsporter is het natuurlijk geweldig als je jezelf kan overtreffen. En dat is gebeurd afgelopen zaterdag.
Maar zoals gewoonlijk; beginnen we bij het begin;
De week voor Almere was vrij rustig. Ben erg druk met mn werk en dat is een mooie afleiding. Kan ik ook niet te gestresst raken. Ideaal We hadden geboekt bij een hotel in Naarden op slechts 15 minuten van de start. Het enige puntje van aandacht was nog dat mijn polar-horloge gerepareerd moest worden, want deze stond ondanks een batterij-wisseling een aantal weken geleden alweer op half-leeg en later zelfs op gewoon ouderwets ik-kap-ermee. En aangezien ik mijn werdstrijden op hartslag doe….
Maar het kwam goed uit dat Suzanne vrijdag nog even op het hoofdkantoor van haar werk aan de slag ging. In de tussentijd kon ik mij registreren voor de Triathlon, mn fiets inleveren en binnenwippen bij Polar in Almere, slechts een steenworp afstand van Suzanne’s werk. Goed geregeld allemaal, ware het niet dat het wel erg rotweer was. Koud en zeer nat, ik had medelijden met de jongens en meisjes van de scholentriathon, welke op vrijdagavond werd gehouden. Al met al erg ontspannen en nog een aantal jongenn gesproken die ik de volgende dag tegen zou komen.
Die avond lekker gegeten bij Pulcinella die me een mooi pallet aan pastas voorschotelden.
Ik slaap maar kort maar voel me goed. Het weer lijkt ook mee te vallen. Het is droog als we in de Haven aankomen.
Vogue. Triathlon-style
De wandeling naar de start is altijd mooi, met de doedelzakspelers die voorop gaan. Het water ligt er mooi bij, al is het wel wat hoog water. De effecten van het zware weer van de afgelopen dagen zijn duidelijk zichtbaar, ook het parc ferme is ternauwernood gered van de verdrinkingsdood.
Standaard triathlon pose
Ik stel me op aan de rechterkant, zo goed als vooraan, met een goed aantal bekende koppen in mijn directe omgeving.
Klaar voor de start? Roze!
Dan gaat zoals altijd toch nog net verrassend het startschot. Het eerste stuk is altijd flink knallen, maar net zoals in Anna Paulowna voelen de armen sterk dus ik ben in staat om nog vrij lang door te hameren. Ik vind meerdere goede benen en na het ronden van de eerste boei zie ik dat ik in de kopgroep zwem. Dat is een verrassing. Vorig seizoen worstelde ik nog om mee te kunnen in de tweede groep en ondanks het feit dat er geen chte zwemkanonnen aan de start stonden had ik niet verwacht dat ik zo zou gaan.
De eerste landgang na ongeveer 1100 meter brengt een tijd van in de 15 minuten. Dit valt me tegen maar ik besluit me te concentreren op de groep waarin ik zit. Ik heb goed zicht op onder andere Marleen Vos , Erik Simon Strijk en Roeland Smits, omdat zij met een nummer op hun badmuts zwemmen. Naar mate we het grote lange stuk richting de haven overbruggen zak ik iets terug naar achteraan het groepje. Als we het laatste rechte stuk ingaan vind ik zoals het hele seizoen eigenlijk een 2e of 3e adem en kan nog versnellen, waardoor ik steeds toch net iets beter uit het water kom. Als ik aan wal klim zie ik 53 minuten op mn klokje staan. Dat is een verbetering van mijn beste tijd met 4 minuten! Humeur is meteen goed!
De wissel is ” wel ok” . Niet heel snel, niet heel langzaam. Een beetje klooien met mijn cycletrend windstopper, die ik met het oog op het verwachte weer toch maar aantrek. Als ik het stadion uitrij merk ik opeens op dat mijn zonnebril niet meer vastzit op mijn fiets. Damn! Die ben ik verloren tijdens het opstappen…
De mannen van de SupportCrew
Op de fiets merk ik als snel dat ik goed van voren zit. In de verte zie ik iemand fietsen met een motor. Dat is altijd een goed teken. In de buurt van het keerpunt op de dijk zie ik dat het Eddy Lamers is. Ook zie ik Erik Simon Strijk voorbij komen die op weg is naar Gerrit Schellens. Na een km of 20 haal ik Eddy bij en hij blijft de rest van de wedstrijd vlak bij me. Gedurende die 1e ronde komt een Belg voorbij die zich bij de kopgroep zal melden. Ik heb geen idee hoe snel het gaat aangezien ik vergeten ben mn knopje in te drukken. Dus ik doe het afgezien van hartslag op gevoel. Achteraf weet ik dat die 1e ronde, ondanks mijn grote voorzichtigheid bij natte wegen in bochten, in 1.33 ging. Perfekt!
Niet mijn beste boch ooit
De tweede ronde brengt ook Roeland Smits weer bij ons. Ook Stijn Demeulemeester komt hard voorbij en dat betekend dat de hele groep zich in een versnelling dwingt. Ik heb ondertussen mijn windstoppertje al uitgegooid. Ik heb het warm! Ik zie de atleten om me heen met soms 3 dubbele lagen, maar ook op mijn laagste racegewicht ooit (75,5kg) blijf ik een kacheltje.
Dan breekt de hel los. We krijgen regen en zelfs een heuse wolkbreuk. Op de 1 of andere manier doet het me niet zoveel (vind het zelfs wel leuk) maar het is natuurlijk drama voor SuppertCrew
Mamma!
Oef!
Demeulemeester en Smits zijn dan al weggereden en Eddy en ik blijven over. Ik besluit mijn eigen tempo te rijden. Mijn hartslag is lager dan normaal, maar het voelt verder goed. Versnellen naar die doelhartslag is duidelijk teveel van het goede. Ik ben tevreden met 5-10 slagen minder. Zeker nadat ik zie dat ronde 2 ook in 1.33 gaat.
Het is niet de " Holland Triathlon" voor niks!
De laatste ronde blijft onstuimig weer brengen. Waar we het 1e deel van ronde 2 weer droge wegen hadden, is ronde 3 weer nat nat nat. Er is niemand meer in zicht maar ik hoor van mensen langs de kant dat de achterstanden gelijk blijven. Met een matige laatste ronde van 1.36 kom ik op 5 minuten of minder van de rest van de fiets als 6e. Sweet! Ik voel me verder goed en ben klaar om te lopen.
De tweede wissel is vrij soepel, al is het feit dat ik het hele seizoen al ga zitten om sokken en schoenen aan te trekken nu iets minder succesvol, aangezien het parc ferme een drassige bende is. Redelijk snel ga ik ervandoor, altijd weer verward over waar nu heen te lopen. Ik vergeet mn 1e gelletje mee te nemen.
Let's go!
Ik neem me voor op souplesse te blijven lopen zoals ik dat ook deed in Stein. Toen was het een succes, dat moest vandaag ook kunnen. Na 2,5 km is er de 1e bevoorradingspost tevens Coachpost waar ik mijn 1e SiS gelletjes (nu de SMART-versie) moet krijgen.
Ik kom aan en ik zie niemand. Supportcrew is nog niet aanwezig! Shit! Door een communicatiefout en het wel erg snel zijn van ondergetekende zijn ze nog niet op locatie. Wat nu? Ik besluit dat wat er ook gebeurd, het niet zo mag zijn dat ik met hongerklop moet afhaken. Het gaat immers zo goed. Dus bij de eerstvolgende post pak ik datgene aan wat ze hebben; krentenbrood. Niet ideaal, maar in ieder geval calorieen! 5km later is er een andere post waar ze wel gelletjes hebben. De gelletjes daar zijn dik, dus ik hoop dat ze net zoals degenen die ik normaal gebruik isotoon zijn. Dan hoef ik er niet zoveel vocht bij in te nemen. Helaas is niets minder waar. Ze zijn mierzoet en echte gel. Met moeite krijg ik de 1e en 20 minuten later de 2e weg. Ik wacht rustig af of er geen reactie komt in maag of darm, maar gelukkig blijft die uit. Ik weet wonderwel redelijk goed door te lopen en kom de eerste ronde ruim onder het uur door! (57.49). In de tweede rond krijg ik gelukkig mijn eigen voeding weer en dat voelt al snel veel beter.
Eddy Lamers is in de 1e ronde vertrokken, maar aan het begin van de 2e ronde zie ik dat het gat hetzelfde blijft en zelfs wat krimpt. De snel fietsende Belg Dirk Bullens (1e vd fiets) ben ik dan al voorbij, en even ben ik Eddy kwijt. Even later komt hij weer uit de bosjes en gunt mij een uitgebreide blik op zijn blote billen. Altijd mooi, zo’n hele triathlon. Even later passeer ik hem en ik zou hem niet meer terug zien, hij stapt helaas uit.
De tweede rond kom ik net boven het hele uur door. Ik ga goed!
Still smooth
Dan slaat het rekenen toe. Ik realiseer me dat ik niet alleen onder de 9 uur kan gaan, maar zelfs onder de 8.45! Er zijn een hoop mensen langs de kant die me aanmoedigen en die me vertellen dat Demeulemeester is uitgevallen en dat ik 4e lig!
Ik besluit alles uit de kast te halen en dat gaat eigenlijk “moeiteloos”. Ik kan blijven pushen en de echte zware pijn blijft maar uit. De km’s in die laatste ronde lijken voorbij te vliegen.
Ik draai de dijk op voor de laatste 5km en overzie een zonovergoten Gooimeer. Ik kan alleen maar in mijn tempo doorgaan en geniet met volle teugen. Ik probeer iedereen te bedanken en zig-zag nog 1 keer door het nieuwe stadionparcours.
En dan iets minder smooth
De mensen die het allemaal mogelijk hebben gemaakt:
SupportCrew minus Suzanne
Bedankt!!!!
Dan mis ik nog bijna het goede keerpunt en zet ik de laatste passen. Finish!!!
Yess!
Ik voel me fantastisch en had bijkans nog wel even door kunnen gaan. De mensen van de organisatie proberen voor me te zorgen maar ik blijf maar dolgelukkig rondlopen. Of ik niet wil zitten? Of ik niet wat wil aantrekken? Iets wil eten? Iets drinken? En als ik dan eindelijk zit; dat ik niet te lang blijf zitten!
Ik val mijn SupportCrew in de armen en wordt zelfs nog even (als 3e NL) geinterviewd door het Bondsblad.
Het volgende uur is zitten, praten met iedereen en veel felicitaties ontvangen. Geen honger, geen dorst, ik voel me goed. Ik ga lekker douchen en dan komen alle schuurplekken in 1x boven. Maar het was het waard!!!!
’s Avonds eten we met zijn alleen weer bij Pulcinella, heerlijk! Nog een heel groot ijsje bij Mariola in de Havenkom en de Almere-dag is compleet.
Bedankt Grietje, Douwe, Emile en Anne-Jan voor jullie steun voor, tijdens en na de wedstrijd. Jullie zijn mn basis!
Bedankt iedereen langs het parcours voor de aanmoedigingen!
Bedankt iedereen die per sms, e-mail, twitter, facebook of postduif me heeft gefeliciteerd.
Bedankt Sponsoren; Bakker Kamerbemiddeling, Run2Day, Cycletrend/Cyclespeed, Plaza Sportiva Health Clubs en Science in Sports sportvoeding voor het vertrouwen.
Bedankt Suzanne. Woorden schieten te kort om uit te drukken hoeveel je hebt betekent in het proces om hier te komen. Ik hoop dat ik een klein beetje eer kan doen aan wat je voor me betekent op 2 oktober. Ik hou van je…..
Overig:
Bij triathlon.tv een verslag van de wedstrijd, met nog een paar cameo’s van ondergetekende;
En tenslotte nog een filmpje gemaakt door de supportcrew van Eddy Lamers, die zich een groot deel van de wedstrijd in mijn buurt bevond, en ik ben dan ook een aantal maal in beeld….
